17/3/2008 - HER MEVSİMİ YAŞA-YAN(TAN) KADIN...

HER MEVSİMİ YAŞAYAN KADIN…

İLKBAHAR:

Önce bir gün ışığı aydınlattı yüzünü, her ayrıntı apaçık ortadaydı.

Toprak kadar koyuydu gözleri, teninde papatyalar açmıştı.

Baharı müjdeliyordu, teninden yayılan nergis kokusu.

Yeşilin her tonu göbeğinde oynaşsa, çiçekler üzerinde açardı.

YAZ:

O saçlarını savururken geceye, vanilya kokan bir yaz başlardı.

Denizkızları tek tek örerek saçlarını, uçlarına nilüferler takarlardı.

Kirpiklerinin ucundan düşen her damla, gecesefalarını aydınlattı.

Şimdi daha bir güzel kokuyor fulya, sanki teniyle yarıştaydı.

SONBAHAR

Bir gün; bir balıkçı öldü, deseler, vücuduna kuru dallar asardı.

Sonbaharı andırırdı lirik ağıtları,

Sararan yapraklarıyla ölülerin bedenlerini sarardı.

Kesik kesik yaşardı hüzünleri, en anlamlılarını kışa saklardı.

KIŞ

Kardelenler sarmaya başladı mı bedenini,

Ihlamur kokan yalnızlığı başlardı.

Uzun uzun düşünürdü yaşadıklarını, kara yansıyan aya bakardı,

Bu kadar beyazlık ürkütürdü onu, üşütürdü.

HER MEVSİM:

Sandal ağacı ve kaşmir kokan yatağında, çıplaklığına sarılırdı.

Ve yeniden bahar gelene kadar hüzünle koyun koyuna yatardı…

NOT:siz hangi mevsimdesiniz?

12/3/2008 - ÇEKİP GİTME HAYATIMDAN...

 Bana anlattığın masalların artık çocukluğumda kaldığını bilmek; ne acı baba.

Hayatın maviliklerden ibaret olmadığını bilerek güne uyanmak,

Aynada kendi gözlerimdeki ışığı aramak; ne zor.

Geceye binlerce anlam yüklemeye çalışırken, ansızın geçmişe özlem duymak; ne kötü.

Nedensiz, yasaksız, hasretsiz, hüzünsüz bir günü özlemek bile ;ne kanatıcı.

Sen üzülme diye güçlü olmaya çalışmak,

Renklerin en canlısını yaşıyormuş gibi davranmak; ne aldatıcı.

Ama yine de sen hep tut ellerimi,

Bana yine umut dolu masallar anlat,

Hayatından hikayelerle süsle umutlarımı.

Denizden bahset mesela, onu izlerken herşeyi unutmamı sağla.

Ve sakın çekip gitme hayatımdan,

Çünkü o zaman hiçbir şey umutlandıramaz beni...

10/3/2008 - İÇİMDEN SÖKÜLÜRKEN BİLE ÇOĞALIYORSUN...

 Bilmem bu seni içimden söküp atmaya çalıştığım kaçıncı gece,

              Ben sökmeye çalıştıkça çoğalıyorsun.

Mumlarımı yakıyorum ve tütsüleri hazır olmak istiyorum bu törene,

Seni anımsatmayacak şarkılar fon olsun istiyorum(ki bulamıyorum)

        Tören öncesi su serpiyorum bedenime ama nafile,

               Sen daha derinden işliyorsun içime

      Bir sızıya dönüşüyor acı, gözyaşıma karışan bir sızı.

                Bilmiyorum sızıp sızıp sana ulaşır mı?

                    Ve yıllar sonra sesini duyuyorum,

                İçimde seni ilk görüşümdeki heyecan.

                    Söyleyecek öyle çok şey var ki,

                        Söyleyemiyor sus-u-yorum.

                              Sus-u-yor-sun.

                               Sus-u-yor-uz...

28/2/2008 - YILLAR...

SANA,

     'Sana' diye başlayan mektuplar almayalı senden ne çok zaman oluyor.

  Yıllar çocukluğumdaki kadar neşeli geçmiyor artık,

 Sensiz doğan hergün biraz daha karanlık, biraz daha acı.

          Herşeye rağmen gülümsemesini yitiremedi yüzüm,

        Hala neşe saçar gibi duruyor bir yanım,

              Oysa gözlerimin taa içine bakan görebiliyor senden kalan izleri.

          Her şarkı yine seni hatırlatıyor, her mekan , her şiir...

       Yıllar hızla akıp gidiyor; herşey değişti hayatımda , herşey

   Bir sensizlik değişmedi, bir de her gece sana uzanan uykularım...

                SENİ UYUR, SENİ UYANIRIM...

29/1/2008 - NE KADARI GERÇEK?

 Neden buradayız, ne kadarı gerçek, kim açıkça kendini ortaya koyabiliyor?

        Bu bir rahatlama yolu mu, yoksa çok hüzün mü katıyor bize?

  Rengarenk yaşamdan bir kaçış mı yoksa, koyuluğunda dinlendiğimiz

                                              ya da

                En karamsar anımızda bizi aydınlatan bir yer mi?

                                            Söyle ,

                   Yaşadıklarımızın ne kadarı gerçek?

13/1/2008 - YAK-LAŞ...

Yak-laş,

Bir sıcacık bir yaz gecesini yaşatsın dokunuşların.

Gül-ümse,

Kendimi bulayım, yanağındaki gamzenin içinde.

Sar-ıl,

Belimde bir iz bıraksın ellerin, sımsıkı.

Sus,

Derinden hissedelim müziği,dansı,tutkuyu.

Dur,

Başımı döndürüyorsun.

Dur,yaklaş ve dur.

Hayır durma, daha hızlı-daha da hızlı...

Başım dönüyor( dediğime bakma, devam et)

Müzik hızlansın; sen dur.

Yak-laş daha yaklaş...

Yavaş yavaş bitir dansı,

Hissetmesin tenim gidişini,

Yeniden yak-laş...

27/12/2007 - SEBEBİ SENSİN...

          Soğuk bir gecenin sabahında ayaza vuruyor gözlerim,

Uykusuzluğuma inat, özlemlerime inat, sana inat gülümsemeye çalışıyorum.

                Oysa yine kendine kıvrılmıştı gece,

                Ve yine kendine kıvrılmıştı beden

Bense ikisinin üzerine kalın bir battaniye örterek ısıtmaya çalışmıştım,

                        Isınmaya çalışmıştım.

                             (Olmamıştı)

Seni daha çok özlediğimi yüzüme yüzüme vurdu yağmur

          Ve işte o an olmaması gereken bir şey oldu

  Alt kattan yayılan müzik sesi, beni daha çok savurdu;

'   'Biliyorum sen yine parmak uclarında üşüyorsun.
             Aramızda kıvrılıp yatan uzaklığa inat
             Ayaklarınla kasıklarımın kasırgasını
        Ellerinle yüreğimde yaktığın ateşi düşlüyorsun.
            Sularımız sızıp karışıyor ay karanlıkta
  Ve çırılçıplak bir ırmağa dönüşüyoruz yatağımızda..
   Apansız pencerende gülümsüyor güneş ne güzel.
            Bütün parmakların tıkır tıkır işliyor
            İştahla gülüyorsun yaşamaktır aşk
 Geceyle gündüzün sessiz gecişimidir bir uyku boyunda.
          Delice bir yangın parmaklarının buzulunda
  Ah şahrut her yerimiz nasıl da şaşırıp kalmaya istekli''

Not:Tırnak işareti içindeki kısım 'Acıya Gülmek' türküsünden alıntıdır..

17/12/2007 - ÜŞÜYOR-UM...

üşüyor-um,
bir soğuk akdeniz sabahını anımsatıyor şimdi bakışlarım,
her zaman sıcağımı görmeye alışanlar şaşırıyor, korkuyor, yakıştıramıyor...
ayazıma sarılıp vuruyorum kendimi yollara,
her köşe başı; senin o yoldan çıkacağın izlenimini veriyor,
aldatıyor köşebaşları.
düşün-üyor-um,
neden bu ayaz, neden bu soğuk, neden bu titreme?
gülüyorum kendim bile bu düşünceme,
bilmiyorum sanki,
sebebi(m) SENsin...

21/11/2007 - YAĞMUR,ORMAN VE KADIN...

Soğuktu,

Ama soğuğu hiç hissetmeyeceğim kadar güzel yağıyordu yağmur.

Özlemiştim,

Usul usul yağıp saçlarımdan yüzüme süzülüşünü.

Karanlık bir orman vardı düşümde,

Yalınayak yalnızlıklardan kaçtığım bir orman.

Oysa orman benden yalnızdı, benden karanlık

Bir şimşek çaksa ben de aydınlanacaktım, ormanda.

Yağsın istedim, daha hızlı, daha hızlı , daha hızlı…

Yağdı , sabaha kadar yağdı ve durdu.

Şimdi aydınlık bir yeşile döndü orman,

Ben ise su kadar berrak bir maviye…

NOT:Tual - yine aylardan kasım şarkısı eşliğinde yazılmıştır...

7/11/2007 - SADECE MAKYAJINI DAĞITABİLEN KADIN...

Aynada kendini izlerken makyajını dağıtmak geldi içinden. Sol elinin işaret parmağıyla göz kalemini
yukarıya doğru yaydı. Sonra aynı parmağı kırmızıya boyadığı dudaklarına götürdü, yavaşça yana doğru
çekti parmağını. Saç tokasını ani bir hareketle çıkarıp yere fırlattı. Yeniden aynaya baktı. Gülümsedi,
hiçte kötü durmamıştı, hatta bu görüntüsü hoşuna bile gitti.
‘ Yüzümde her zaman her şey olması gerektiği yerde durmamalı demek’ dedi. Birden aklına kalbi
geldi. Belki bu yolla onu acıtan şeyden de kurtulabilirdi. Çekmeceden iki tane mum çıkarıp fanusa
yerleştirdi, iki fanusun ortasına da bir tütsü yaktı. Hazırdı. Elini kalbinin üzerine götürdü ve bastırdı.
Uzun süre böylece durdu, yapamadı. Dizlerinin üzerine çöktü ve elini göğsünün üzerinden çekti.
Başaramamıştı.
Belki de adamın orada kalması onu daha mutlu ediyordu. Ayağa kalktı, gidip yüzünü sabunladı ve
yatağına uzandı. Bu gece de yalnız uyumayacaktı. Çünkü adam onun hiç silemediği noktada
onunlaydı…