17/3/2008 - HER MEVSİMİ YAŞA-YAN(TAN) KADIN...
HER MEVSİMİ YAŞAYAN KADIN…
İLKBAHAR:
Önce bir gün ışığı aydınlattı yüzünü, her ayrıntı apaçık ortadaydı.
Toprak kadar koyuydu gözleri, teninde papatyalar açmıştı.
Baharı müjdeliyordu, teninden yayılan nergis kokusu.
Yeşilin her tonu göbeğinde oynaşsa, çiçekler üzerinde açardı.
YAZ:
O saçlarını savururken geceye, vanilya kokan bir yaz başlardı.
Denizkızları tek tek örerek saçlarını, uçlarına nilüferler takarlardı.
Kirpiklerinin ucundan düşen her damla, gecesefalarını aydınlattı.
Şimdi daha bir güzel kokuyor fulya, sanki teniyle yarıştaydı.
SONBAHAR
Bir gün; bir balıkçı öldü, deseler, vücuduna kuru dallar asardı.
Sonbaharı andırırdı lirik ağıtları,
Sararan yapraklarıyla ölülerin bedenlerini sarardı.
Kesik kesik yaşardı hüzünleri, en anlamlılarını kışa saklardı.
KIŞ
Kardelenler sarmaya başladı mı bedenini,
Ihlamur kokan yalnızlığı başlardı.
Uzun uzun düşünürdü yaşadıklarını, kara yansıyan aya bakardı,
Bu kadar beyazlık ürkütürdü onu, üşütürdü.
HER MEVSİM:
Sandal ağacı ve kaşmir kokan yatağında, çıplaklığına sarılırdı.
Ve yeniden bahar gelene kadar hüzünle koyun koyuna yatardı…
NOT:siz hangi mevsimdesiniz?
| 
....................................................
